Ze świata nauki

W świecie nauki sądziło się dotychczas, że to ruchy Słońca na nieboskłonie napędzają największą migrację świata: drobny zooplankton żerujący nocą zaraz pod powierzchnią wody wraz ze wschodem Słońca opada w głęboką ciemną wodę, aby ustrzec się przed drapieżnikami.

Z najnowszych doniesień NASA wynika, że od pewnego czasu wokół Ziemi krąży coś więcej, niż tylko nasz stary dobry towarzysz, Księżyc. Planetoida 2016 HO3 podlega co prawda grawitacji słonecznej, ale orbituje także wokół Ziemi, w zmiennej odległości od 38 do 100 odległości księżycowych. Choć zauważyliśmy to niedawno, to trwa to już prawie sto lat i potrwa jeszcze kilkaset.

Jeśli w wyszukiwarce internetowej wpiszecie „czarna dziura”, to otrzymacie długą listę adresów, pod którymi nie tylko uzyskacie wiedzę na temat czarnych dziur, ale także wiele niezwykłych, kolorowych, a nawet spektakularnych „zdjęć”. Ale tak naprawdę są to tylko wizualizacje czy raczej wizje artystyczne czarnych dziur. 

Mroczne grudniowe poranki uprzyjemnia nam kometa C/2013 US10 Catalina. Można ją dostrzec w południowo-wschodniej części gwiazdozbioru Panny, czyli kilka stopni nad południowo-wschodnim horyzontem. Najlepiej obserwować obiekt za pomocą lornetki lub teleskopu. Około grudniowego nowiu (11 grudnia 2015 roku) da się ją dostrzec gołym okiem na niebie poza terenami miejskimi

Zjawiska zakryć, zwanych okultacjami, polegają na przesłonięciu gwiazdy lub planety (planetoidy) przez inną planetę czy Księżyc. Księżyc jest najbliższym nam dużym, naturalnym ciałem niebieskim, zatem rzeczą oczywistą jest, że co pewien czas musi zakrywać inne, leżące dalej obiekty. W środę 6 kwietnia 2016 roku, nasz satelita zakryje Wenus, a to naprawdę bardzo rzadkie zjawisko!