Ze świata nauki

Wirusy kojarzą nam się zdecydowanie negatywnie. O ich chorobotwórczej roli uczymy się w szkole. W całej historii ludzkości wirusy spowodowały śmierć niezliczonych ofiar, czasem powodując eliminację znacznej części światowej populacji. Na przykład ospa prawdziwa była znana ludzkości od tysięcy lat, powodowała epidemie i liczne zgony. Tylko w XX wieku wirus wywołujący tę chorobę spowodował śmierć 200 milionów osób. Pojawienie się wirusa SARS-CoV-2 tylko wzmocniło to przekonanie.

Najnowsze badania pokazują, że życie pojedynczego człowieka może trwać nawet od 120 do 150 lat, o ile wyeliminuje się wszystkie zagrożenia, które mogą je skrócić, jak choroby i nieszczęśliwe zdarzenia. To jednak „absolutny limit” – w tym czasie organizm całkowicie traci odporność i zdolność do regeneracji. Wyniki badań oparto na modelu matematycznym uwzględniającym badanie krwi pół miliona ludzi.

Grupa japońskich naukowców we współpracy z Japońską Agencją Kosmiczną JAXA przeprowadziła eksperyment na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS). Ich badania dotyczyły hipotezy panspermii, według której życie może podróżować między planetami. Jak się okazuje, bakterie mogą przetrwać w kosmosie, a nawet przybyć z Marsa na Ziemię.

Organizmy żywe można znaleźć w środowiskach o bardzo ekstremalnych temperaturach. Bytują w nich ekstermofile, czyli mikroorganizmy, które cechuje życie w miejscach o skrajnych warunkach fizycznych i chemicznych. Żyjące w wysokich temperaturach (do ok. 100 stopni C) mikroby nazywa się termofilami. W ekstremalnie niskich temperaturac żyją psychrofilami, które są w stanie aktywnie funkcjonować nawet na poziomie minus 196 stopni C.

Nowy program badawczy NASA zakłada, że żeby pojąć potencjalne możliwości istnienia życia poza Ziemią, warto badań najbardziej ekstremalne miejsca na Ziemi, w których życie występuje. Dlatego do programu Exploring Ocean Worlds zaprasza do współpracy najlepszych ekspertów, którzy pomogą zrozumieć, w jakich warunkach i jak bardzo różnorodne mogą być formy życia.

A gdyby tak móc się zamrozić na sto lat i ocknąć w przyszłości. A czemu by nie 1000 albo 10 000 lat? Pod koniec 2017 roku ta sztuczka udała się na 40 000 lat dwóm nicieniom z epoki lodowcowej. Naukowcy z Rosji informują, że robaki żyją, poruszają się i jedzą. Tym samym stały się najstarszymi istotami żyjącymi na Ziemi.

Rok temu NASA ogłosiła odkrycie systemu TRAPPIST-1, czyli siedmiu planet o wielkości zbliżonej do Ziemi. Od tego czasu naukowcy ciężko pracowali, aby lepiej poznać i zrozumieć ten fascynujący nowy świat, położony zaledwie 40 lat świetlnych od nas. Dzięki danym zgromadzonym przez naziemne i kosmiczne teleskopy, dziś o TRAPPIST-1 wiemy więcej niż o jakimkolwiek innym systemie planetarnym, poza naszym rzecz jasna.

Czy powstanie życia na Ziemi było przypadkiem, zbiegiem okoliczności? A może jednak było zjawiskiem nieuchronnym wynikającym wprost z zasad, które rządzą światem fizycznym? Badacze z Massachusetts Institute of Technology testują hipotezę o udziale drugiej zasady termodynamiki w powstawaniu zjawisk chemicznych przypominających życie.

Wyschnięte jeziora na Marsie miały strefy, w których życie mogło się swobodnie rozwijać. Badania skał mułowych marsjańskiego krateru Gale dowodzą, że jezioro, które kiedyś wypełniało krater, było podzielone na dwie, bardzo wyraźne warstwy: jedną bliżej powierzchni i krawędzi jeziora, i drugą, znajdującą się głębiej. Obie miały wszystko, czego drobnoustroje potrzebują do przetrwania.

W górach liczących sobie 3,48 miliarda lat w regionie Pilbara w Australii Zachodniej odkryto skamieniałe ślady bardzo wczesnego, najstarszego jak dotąd życia na lądzie. Odkryto je w osadach będących pozostałością po źródłach termalnych. Najstarsze jak dotąd ślady życia znalezione w Afryce Południowej liczyły 2,7–2,9 miliarda lat. To odkrycie może okazać się pomocne w poszukiwaniu śladów życia na Marsie.

Pozostałości mikroorganizmów liczące sobie co najmniej 3,77 miliarda lat odkrył międzynarodowy zespół badawczy pod kierunkiem naukowców z University College of London. To jedna z absolutnie najstarszych form życia na Ziemi.

Kość ogonowa to jedyna pamiątka po czasach, kiedy nasi praprzodkowie mieli ogon. Okazuje się, że droga ewolucyjna tej części ciała jest bardziej skomplikowana niż się do tej pory wydawało.

Życie na Ziemi pojawiło się znacznie wcześniej, niż do tej pory sądziliśmy – wynika z badań naukowców z Uniwersytetu Waszyngtońskiego, opublikowanych w magazynie „Nature” w lutym 2015 roku.